ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Πότε στις κορφές και πότε στις παρτάρες

2011-05-03T04:27:00.000-07:00

2011-04-06T10:27:00.000-07:00

ΠΗΛΙΟ. ΑΝΩ ΚΕΡΑΣΙΑ - ΒΕΝΕΤΟ
Στα χνάρια των ανταρτών

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η διαδρομή διαρκεί 2:30 ώρες. Υψομετρικά, ξεκινάμε περίπου από τα 540μ, μέγιστο περίπου 680μ, και καταλήγουμε περίπου στα 250μ.
Εκτενής περιγραφή δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται, καθώς είναι αρκετά καλά σημαδεμένη, και με λίγη προσοχή στους χωματόδρομους για σημάδια που μας ξαναβάζουν σε μονοπάτι, καθώς και σε κομβικά σημεία, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.
Στο τέλος του δρόμου μέσα στη άνω Κερασιά, αμέσως βλέπουμε δυο ταμπέλες όπου η μία γράφει "Μονή Φλαμουρίου" και δείχνει δρόμο που κατηφορίζει, ενώ εμείς ακολουθούμε την άλλη, προς "Βένετο - Αγία Παρασκευή". Κινούμαστε σε εύκολη ανηφοριά, με αρκετά όμορφο δασικό τοπίο και σύντομα βγαίνουμε σε χωματόδρομο. Μετά από λίγα μέτρα συναντάμε μονοπάτι όπου φεύγει αριστερά, το οποίο και ακολουθούμε. Κινούμαστε σε πετρώδες έδαφος, μέσα σε χαμηλή βλάστηση και πουρνάρια.

Κάποια στιγμή συναντάμε και το μονοπάτι που ξεκινάει από το μνημείο του 54ου Συντάγματος ΕΛΑΣ να έρχεται από τα αριστερά μας. Δυτικά έχουμε συνεχώς μια όμορφη θέα προς το θεσσαλικό κάμπο και τη λίμνη Κάρλα. Στην συνέχεια φτάνουμε στην τοποθεσία "Γερακοφωλιά" μια καταπράσινη λαγκαδιά με ψηλές οξιές. Από αυτό το σημείο, κινούμαστε σε συνδυασμό πια, μονοπατιού με καλντεριμιού.

Φτάνοντας στο τέλος της λαγκαδιάς, μπαίνουμε σε μια στενή πετρώδη περιοχή ανάμεσα σε δυο πλαγιές, και στη βλάστηση κυριαρχούν πια οι Δρεις. Κινούμαστε πια μόνο σε φαρδύ καλντερίμι το οποίο είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Φτάνοντας στη συνέχεια στη τοποθεσία "Το χωράφι της Γιάνναινας", συναντάμε και το μονοπάτι που έρχεται από το χωριό Κανάλια. Σύντομα αρχίζουμε να έχουμε θέα στο Αιγαίο και να κατηφορίζουμε για το Βένετο, μέσα σε πυκνή και ψηλή θαμνώδης βλάστηση. Όσο πλησιάζουμε το χωριό, κινούμαστε παράλληλα με ρέμα στο οποίο ρέει πηγή.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Αυτή τη φορά, ο Ε.Ο.Σ. περπάτησε στο μονοπάτι, από το οποίο τα χρόνια της Αντίστασης εναντίων των Ναζί, γίνονταν ο βασικός ανεφοδιασμός με όπλα και εφόδια στη Θεσσαλία. Τα καραβάνια, αφού φορτώνονταν στη παραλία Κουλούρι του Βένετου, ξεκινούσαν ακολουθώντας αυτό το μονοπάτι για να φτάσουν στην Άνω Κερασιά. Από εκεί ξεκινούσε η διοχέτευση των πολεμοφοδίων στις αντάρτικες μονάδες της Θεσσαλίας.

Το χωριό της Κερασιάς

Το χωριό άρχισε να δημιουργείται γύρω στο 1550-1600. Ουσιαστικά ήταν δύο χωριά. Η Άνω Κερασιά ήταν το κυρίως χωριό, ενώ στην κάτω ξεχειμώνιαζαν.
Τα χρόνια της Αντίστασης είχε εγκατασταθεί στη Άνω Κερασιά η διοίκηση του 54ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Οι λόγοι είναι, ότι το χωριό για εκείνη την εποχή δεν ήταν σε εύκολα προσβάσιμη περιοχή και δεν είχε και σύνδεση με αυτοκινητόδρομο. Επίσης οι κάτοικοι του χωριού αγκάλιασαν την αντίσταση και διέθεσαν σπίτια και υπάρχοντα για τις ανάγκες των ανταρτών. Διάφορα σπίτια είχαν και από κάποια εγκατάσταση. Η Διοίκηση, το αναρρωτήριο, η επιμελητεία, η Συμμαχική αποστολή, το συνεργείο ραπτικής, τα μαγειρεία, είχαν και από μία διαφορετική στέγη. Τα τυπογραφεία βρίσκονταν σε ακόμα πιο δυσπρόσιτη περιοχή, στη Μονή Σουρβιάς. Το συνεργείο των οπλουργών ήταν μοιρασμένο στο Βένετο, όπου ήταν η κύρια δύναμη, σε ένα εξωκλήσι και σε μια σπηλιά. Στο σημείο αυτό να μεταφέρουμε κάποια λόγια του Κερασιώτη οπλουργού Κώστα Αλεξάνδρου:

"... Το συνεργείο το εγκαταστήσαμε λίγο έξω από το χωριό, σε ένα καλύβι, προς την κατεύθυνση του μοναστηριού Φλαμπούρι. Τώρα ο Βόλος ήτανε σιμά, μπορούσαμε να προμηθευτούμε, ότι εργαλεία και υλικά θέλαμε. Οξυγόνο, μέγγενη και φορητό καμίνι τα πήρα από το μαγαζί μου στο Βόλο. Τώρα το συνεργείο μας το πλαισίωναν και άλλοι εξαιρετικοί τεχνίτες και πρώτος ο ανιψιός μου Απόστολος Ταγματάρχης, ο Γιάννης Βουδορόπουλος, σιδηροδρομικός, Ο Δ. Ιωνάς, ωρολογοποιός, ο Σπύρος Κεραμίδας μηχανολόγος και πολλοί άλλοι [...] Εκεί είχαμε πολύ δουλειά. Φέρανε ένα βαρύ πολυβόλο "Χοτσκις" το οποίο είχαν κρύψει οι χωρικοί από την οπισθοχώρηση της Αλβανίας. Αφού το καθάρισα καλά, είδα ότι δεν είχαμε βλήματα δικά του. Μου φέραν τρεις χιλιάδες, ίσως ίσως και παραπάνω σφαίρες γερμανικές. Ήταν του ίδιου διαμετρήματος με το "Χοτσκις" αλλά ήταν μακρύτερες κατά ενάμιση χιλιοστό και δεν περνούσαν από τη θυρίδα του πολυβόλου. Μίκρυνα το βλήμα μπροστά από δέκα σφαίρες, τις έβαλα σε μια ταινία και έκανα δοκιμή. Πράγματι εργάστηκε καλά και έτσι κόντεψα όλες τις σφαίρες. Πλην της επισκευής των όπλων και πολυβόλων, μας φέραν και 350 καμένα όπλα από μία ανατίναξη που έγινε στη Παλιά Μιτζέλα και θέλαν όλα κοντάκια. Φέραμε πλάκες ξερές από καρυδιάς ξύλα, από το χωριό Μούρεσι και ανέλαβε ο άριστος ξυλουργός Γιώργος Μητσόπουλος, φτιάξαμε καινούργια ελατήρια, βάψαμε όσα παλιά είχαν χάσει τη βαφή τους, γίναν εύχρηστα πάλι, και τα πήραν τα τμήματα των ανταρτών...

Το φούντωμα του αντάρτικου στο Πήλιο και το μαζικό ξεσήκωμα του λαού ήταν βασική αιτία που ανάγκασε τους κατακτητές να πραγματοποιήσουν το χτένισμα της περιοχής του Πηλίου. Το Πήλιο είχε ξεχωριστή στρατηγική θέση λόγω και του Αιγαίου .Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη Πίνδο το αντάρτικο του Πηλίου θα αντιμετωπίσει με τη σειρά του ,τις απεγνωσμένες προσπάθειες των ΝΑΖΙ για να το εξουδετερώσουν. Σκοπός τους ήταν να διαλύσουν την οργάνωση ,να καταστρέψουν τις αποθήκες κι τα ορμητήρια και να εξουδετερώσουν την αντάρτικη δύναμη του 54^ου Συντάγματος. Για το σκοπό αυτό συγκεντρώθηκαν στο Βόλο με απόλυτη μυστικότητα ,μια μεραρχία με διοικητή Γερμανό Στρατηγό αποτελούμενη από 5.000 περίπου στρατιώτες, πολλά πυροβόλα και 3 αεροπλάνα. Ο βασικός στόχος των ναζιστικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ήταν η Άνω και Κάτω Κερασιά. Εκείνη την περίοδο στην Άνω Κερασιά βρισκόταν το δεύτερο τάγμα του 54^ου Συντάγματος έχοντας επικεφαλής ως στρατιωτικό τον Γ.Σπυριδάκη και καπετάνιο τον Α.Οικονομίδη. Στις 31 του Μάρτη 1944,αρχίζουν από το πρωί ναζιστικές ανιχνεύσεις προς την Κάτω Κερασιά .Μεγάλη φάλαγγα από 125 αυτοκίνητα ακολουθεί. Στην είσοδο του χωριού αντάρτικες νάρκες τοποθετημένες έγκαιρα από το λόχο μηχανικού ,τινάζουν 3 αυτοκίνητα των Ναζί. Η προσπάθεια για το μάζεμα των υπόλοιπων στοιχίζει τη ζωή σε 20 Ναζί . Όλα δείχνουν πως τα Κοκκινόγια έχουν σειρά. Τα Κοκκινόγια είναι μια τοποθεσία που βρίσκεται υψηλότερα της Άνω Κερασιάς σε υψόμετρο 1.000 περίπου μέτρων. Οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ δυσμενείς ,το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, με εξαιρετικά χαμηλές Θερμοκρασίες. Από τα χαράματα της 2/4/44 οι Ναζί κινούνται για το χτένισμα της περιοχής από 3 κατευθύνσεις. Δύο αεροπλάνα και 8 πυροβόλα βομβαρδίζουν συνεχώς τα Κοκκινόγια. Οι αντάρτες χρησιμοποιούν για παραλλαγή λευκά σεντόνια για να αποκρύπτουν τα πολυβόλα από τις επιθέσεις των αεροπλάνων. Το τμήμα που επιτίθεται ανατολικά από το ύψωμα της Χιονότρυπας καθηλώνεται από το πολυβόλο του Μιχ.Πλατίκα με χειριστές τους Ρώσους Αλεξέι Καρένωφ και Πιότρ Ροκανώφ.Ο εχθρός καταφέρνει να πλησιάσει από τις δυο άλλες κατευθύνσεις τις αντάρτικες θέσεις.

Εδώ ,δεν έχουν τώρα θέση τα βαριά όπλα….. Τώρα δουλεύει το αυτόματο ,η χειροβομβίδα και το μαχαίρι….. Για να βαφτεί το χιόνι κατακόκκινο ,γεμάτο πτώματα, ματωμένες γάζες και βαμπάκια βαμμένα με ιώδιο. Όλη τη μέρα οι ντουφεκιές και οι ριπές των αυτόματων ,οι φονικές εκρήξεις των χειροβομβίδων ,οι φωνές οδύνης των τραυματιών και τα ουρλιαχτά των ΝΑΖΙ από τις θανάσιμες μαχαιριές των ανταρτών ,θα σκορπούν το άγριο θανατικό της σκληρής πάλης που θα αντιβουίζει σε όλες τις γύρω χαράδρες και πλαγιές του παρθένου τοπίου.

Το πολύ όμως αίμα που χύθηκε ,θα διακόψει τη ναζιστική επίθεση για να επιστρέψουν τελικά οι επιδρομείς στις βάσεις τους, λεηλατώντας ,πυρπολώντας και καταστρέφοντας στο γυρισμό τους στις 4/4/1944 τα δύο χωριά της Άνω και Κάτω Κερασιάς …

Η μάχη στα Κοκκινόγια είναι μια από τις σημαντικότερες που δόθηκε από το Αντάρτικο της Θεσσαλίας και χαρακτηρίστηκε δικαίως "θρίαμβος για τα Θεσσαλικά αντάρτικα όπλα" 27 αντάρτες του συντάγματος έπεσαν στη μάχη, ενώ οι ΝΑΖΙ είχαν πάνω από 100 νεκρούς.

Κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Γερμανικού Στρατού από τις 28/03/1944 έως 4/4/1944 και τα δύο χωριά (Άνω και Κάτω) έγιναν παρανάλωμα του πυρός, με πολλά ανθρώπινα θύματα. Το ολοκαύτωμα και η δίωξη από τους ΝΑΖΙ υπήρξαν εξοντωτικές για τους κατοίκους ,ώστε από τότε οι υλικές ζημιές να είναι εμφανείς μέχρι σήμερα . Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις παρακάτω καταστροφές.

Κάτω Κερασιά:

125 διώροφες λιθόκτιστες και πλακοσκέπαστες οικίες μαζί με έπιπλα, οικοσκευές, κτηνοτροφικά και γεωργικά εργαλεία.
Ο Ιερός ναός του Αγίου Νικολάου καθώς και ένα εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη (λιθόκτιστοι και πλακοσκέπαστοι).
Το Δημοτικό Σχολείο.
Το διώροφο Κοινοτικό Κατάστημα.
Η πλατεία του χωριού ανασκαμμένη από τα τανκς.
Μεγάλες ζημιές στην πέτρινη τοξωτή γέφυρα.

Άνω Κερασιά:

120 διώροφες λιθόκτιστες και πλακοσκέπαστες οικίες μαζί με έπιπλα και κλπ.
Ο Ιερός ναός των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων και τρία ξωκλήσια.
Το Δημοτικό Σχολείο.
Το Κοινοτικό Κατάστημα και η πλατεία του χωριού, ζημιές στη τοξωτή γέφυρα.
400 οικόσιτα ζώα, αιγοπρόβατα και βοοειδή,900 αιγοπρόβατα

ΛΥΓΚΟΣ (2177μ.) - ΔΙΑΣΧΙΣΗ ΔΡΥΜΟΥ ΠΙΝΔΟΥ (ΒΑΛΙΑ ΚΑΛΝΤΑ) Αρχές του Σεπτέμβρη 09

2009-09-23T03:40:00.000-07:00

Τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη ο Ε.Ο.Σ. βρέθηκε στα σκοτεινά τα δάση του Λύγκου.

Με αφετηρία τα "Σμιξώματα" (το σημειο που το αρκουδόρεμα ανταμώνει τον Αώο) περιηγηθήκαμε στη περιοχή μέχρι τις λίμνες Φλέγγες κατασκηνώνοντας στο αρκουδόρεμα αλλά και στα αλπικά λειβάδια του βουνού.

Παρακάτω ακολουθεί ένα αφιέρωμα στη Βάλια Κάλντα οπώς το βρήκαμε από έντυπο τοπικής περιβαλλοντικής...

Ο Δρυμός Πίνδου, είναι ο Δρυμός της ορεινής «Ζεστής Κοιλάδας», της «Βάλια Κάλντα», κατάφυτης με πεύκα και οξυές. Ο Δρυμός ιδρύθηκε το 1966, η συνολική έκτασή του φτάνει τα 7.000 εκτάρια από τα οποία τα 3.300 αποτελούν τον πυρήνα και τα υπόλοιπα την περιφερειακή ζώνη του Δρυμού.

Περιφερειακά του Δρυμού βρίσκονται τα χωριά: Βωβούσα, Περιβόλι, Κρανιά, Μηλιά, Φλαμπουράρι, Γρεβενήτι και η κωμόπολη του Μετσόβου ενώ μέσα στο Δρυμό δεν βρίσκεται κανένας οικισμός.

Κρυστάλλινα τα νερά των ποταμών του Δρυμού του Αώου και του ορμητικού παραποτάμου του, του Αρκουδορέματος. Περικυκλώνονται από τα ψηλά και απόκρημνα βουνά του ορεινού συμπλέγματος του Λύγκου με κορφές πάνω από 2000 μέτρα: Αυγό (2177 μ.), Πυροστιά (1967 μ.), Κακοπλεύρι (ή Μηλιά, 2160 μ.), Φλέγγα (2159 μ.), Τρία σύνορα (2050 μ.), Αυτιά (2082 μ.), Καπετάν Κληδή (2036 μ.), Σαλατούρα (2019 μ.), και Δίκορφο (1977 μ.).

Στα χαμηλά και μέσα υψόμετρα του Δρυμού (1000μ.- 1600μ.), απλώνονται εκτεταμένα δάση μαυρόπευκου (Pinus nigra) και οξυάς (Fagus sylvatica). Στα μεγαλύτερα υψόμετρα (1600μ.- 1900μ.), φυτρώνει μόνο ένα είδος ανθεκτικού στο ψύχος κωνοφόρου το ρόμπολο (Pinus leucodermis) που από μόνο του θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα ζωντανό μνημείο της φύσης. Στα μεγάλα υψόμετρα (1900μ.- 2177μ.), πάνω από το ανώτερο υψομετρικό όριο του δάσους και στα ξέφωτα του εκτείνονται αλπικά λιβάδια, αποτελούμενα μόνο από πόες και μερικά είδη θάμνων. Χαρακτηριστικό του Δρυμού η παρουσία πολλών μικρών ρεμάτων και ύπαρξη πολλών μικρών λιμνών - οι μεγαλύτερες από αυτές είναι ο Λάκκος στο Αυγό στα 1600μ. και οι δύο λίμνες της Φλέγγας στα 1950μ.

Στη Βαλια Κάλντα βρίσκουν καταφύγιο σπάνια μεγάλα θηλαστικά: η αρκούδα (Ursus arctos) ο αγριόγατος (Felis sylvestris), ο λύγκας (Lynx lynx), το ζαρκάδι (Capreolus capreolus) και αγριόγιδο (Rupicapra rupicapra), ενώ στα πεντακάθαρα ποτάμια του Δρυμού, ζει ένα υδρόβιο θηλαστικό - η βίδρα (Lutra lutra). Οι νυχτερίδες (Chiroptera), τα πιο εξελιγμένα πετούμενα θηλαστικά, σηματοδοτούν την νυχτερινή ζωή του δάσους. Έως σήμερα μας είναι γνωστά 5 είδη χειροπτέρων που ζουν στο Δρυμό, με πιο χαρακτηριστικό το νυκτοβάτης (Nyctalys noctula).

Στα σκοτεινα δάση του Λύγκου βρισκονται 10 σπάνια είδη, εκ των οποίων ο σπάνιος βασιλαετός (Aquilla heliaca), ο χρυσαετός (Aquilla chrysaetos), το σαίνι (Accipiter brevipes) και ο χρυσογέρακας (Falco biarmicus). Συνολικά περισσότερα από 70 είδη πουλιών είναι γνωστό πως ζουν σήμερα στο Δρυμό της Πίνδου. Από τα σπάνια πουλιά είναι η χιονάδα (Eremophilla alpestris), πουλί των αλπικών λιβαδιών και ο διπλοκεφαλάς (Lanius excubitor) που έρχεται κάθε καλοκαίρι από την Αφρική. Τα εκτεταμένα και ώριμα δάση του Δρυμού φιλοξενούν 8 είδη δρυοκολαπτών: το λευκονώτη (Dendrocopus leucotos), τη μεσοτσικλιτάρα (Dendrocopus medius), τη νανοτσικλιτάρα (Dendrocopus minor) και τη μαυροτσικλιτάρα (Dryocopus martius).

Στο υγρό κλίμα του Δρυμού επιβιώνουν δέκα είδη ερπετών. Ανάμεσά τους το ασινόφιδο (Coronella austriaca), η σαίτα (Coluber austriaca) και το λιμνόφιδο (Natrix tessellata).

Τα άφθονα νερά των ρεμάτων, λιμνών και πηγών σφείζουν από αμφίβια ζωή (7 είδη). Ο αλπικός τρίτωνας (Triturus alpestris), που μοιάζει με μικρό δράκο, ζει στις ορεινές λίμνες του δρυμού, με πιο χαρακτηριστικές τις δύο λίμνες της Φλέγγας στα 1950 μ. υψόμετρο. Το καλοκαίρι ο επισκέπτης αναγνωρίζει εύκολα τη βομβίνη (Bombina variegata), τον ελληνικό βάτραχο (Rana graeca), το χωματόφρυνο (Bufo bufo), τον πρασινόφρυνο (Bufo viridis) και τη σαλαμάντρα (Salamandra salamandra). Στα μεγάλα ρέματα του Δρυμού ζει η πέστροφα (Salmo trutta fario). Στα χαμηλότερα σημεία του Δρυμού απαντώνται και άλλα είδη ψαριών όπως ο Κέφαλος των γλυκών νερών (Leusiscus cephalus) και το συρτάρι (Chondrostoma nasus).

Η χλωρίδα του Δρυμού είναι σπάνια με μεγάλο βαθμό ενδημισμού. Συνολικά έχουν καταγραφεί 415 φυτικά είδη. Η Κενταύρεια των ορέων των βλάχων (Centaurea vlachorum) δεν συναντάται πουθενά σ΄όλον τον κόσμο παρά μόνο στον Δρυμό. Άλλα είδη του Δρυμού είναι ενδημικά της κεντρικής και βορειοδυτικής Ελλάδας, όπως η σολδανέλα της Πίνδου (Soldanella pindicola), η σιλένε της Πίνδου (Silene pindicola), η φριτιλλάρια η ηπειρωτική (Fritillaria epirotica) κά. Ο Δρυμός φιλοξενεί ακόμη κι άλλα φυτά που είναι ευρύτερα ενδημικά. Είτε είδη που απαντώνται μόνο στην Ελλάδα και στην Αλβανία, όπως η λαδανιά η αλβανική (Cistus albanicus), η βιόλα η αλβανική (Viola albanica), ο θύμος ο τευκριοειδής (Thymus teucrioides), ο δύανθος ο αιματοκαλυκοειδής (Dianthus haematocalyx ssp. pindicola), το λείριο το αλβανικό (Lillium albanicum) κά. Είτε είδη που είναι ενδημικά των Βαλκανίων γενικότερα, όπως o δύανθος ο δελτοειδής (Dianthus deltoides ssp. degenii), η μινουάρτια του Μπαλτατσί (Minuartia baldacii), το ρόμπολο (Pinus leucodermis) και το άλλιο (Allium breviradum). Σπάνια είδη του Ε.Δ. Πίνδου, τυπικά των οφειολιθικών πετρωμάτων, είναι η βορμουελέρα του Μπαλτατσί (Bormuellera baldacii), η βορμουελέρα της Τύμφης (Bormuellera tymphaea), ο λεπτόπλαξ ο κρασπεδοειδής (Leptoplax emarginata), η καμπανούλα του Χώκινς (Campanula hawkinsiana), η βιόλα (Viola dukadjinica), η σιλένε της Πίνδου (Silene pindicola).

Ορειβατικές και άλλες διαδρομές

ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΒΩΒΟΥΣΑΣ - ΠΥΡΗΝΑΣ ΔΡΥΜΟΥ ΒΑΛΙΑ ΚΑΛΝΤΑ

Η διαδρομή του είναι τμήμα του διεθνούς μονοπατιού Ε6 σηματοδοτημένη με τετράγωνη πινακίδα λευκού χρώματος που στο εσωτερικό της έχει κίτρινο ρόμβο, σε μαύρο τριγωνικό πλαίσιο, με τον κωδικό Ε6. Αποτελεί το κύριο μονοπάτι που διασχίζει το Δρυμό. Το κομμάτι από τη Βωβούσα έως τη Μηλιά έχει μήκος 23 χλμ, διέρχεται από υψόμετρα 1000 μ. στην αρχή, 1700 μ. στο μέσον και 1140 μ. στο τέλος. Η πορεία διαρκεί 12 ώρες. Από το «ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΒΑΛΙΑ ΚΑΛΝΤΑ» μέχρι και τον πυρήνα του Εθνικού Δρυμού η πορεία διαρκεί 4 ώρες.

Συνάντηση Αώου και Αρκουδορέματος (Σμιξώματα) - Φράγμα πηγών Αώου

Το μονοπάτι P5 αρχίζει από το σημείο που ενώνεται ο ποταμός Αώος με το Αρκουδόρεμα στα δυτικά όρια του Δρυμού. Έχει μήκος 12 χλμ και οι υψομετρικές διακυμάνσεις κυμαίνονται από 1000 έως 1350 μέτρα και καταλήγει σε 4 ώρες συνολικά στο φράγμα «πηγών Αώου». Δια μέσω αυτού του μονοπατιού (ημιονική οδός) επικοινωνούσε παλιότερα η Βωβούσα με το Μέτσοβο

Λίμνη Μετσόβου - Ορειβατικό Καταφύγιο Μαυροβουνίου - Φλέγκα - Ε6 - Αρκουδόρεμα - Καταφύγιο Βωβούσας

Το μονοπάτι αρχίζει από τον δασόδρομο που οδηγεί στο καταφύγιο Μαυροβουνίου. Ο δασόδρομος ξεκινάει από τον περιφερειακό δρόμο της λίμνης Πηγών Αώου. Από την αρχή του δασόδρομου μέχρι το καταφύγιο η πορεία διαρκεί 1 ώρα. Από εκεί ακολουθούμε την σήμανση Ρ1 φτάνοντας στην κορυφή της Φλέγκας σε 1,5 ώρες πορείας. Κατεβαίνουμε στις λίμνες της Φλέγκας και από εκεί ακολουθούμε ανηφορική και δυτική κατεύθυνση έως το μονοπάτι Ρ6 που κατεβαίνει στο Αρκουδόρεμα. Από εκεί ακολουθούμε το μονοπάτι Ε6 σε δυτική κατεύθυνση και φτάνουνε στην περιοχή Σμιξώματα (συνάντηση Αώου – Αρκουδορέματος) σε 4 ώρες. Περνώντας τον ποταμό ακολουθούμε τον δασόδρομο έχοντας στα δεξιά μας το ποτάμι και μετά από μισή ώρα φτάνουνε στο καταφύγιο.

Μηλιά - Σαλατούρα Μηλιάς - Φλέγγα - Ε6 - Αρκουδόρεμα - Καταφύγιο Βωβούσας

Από τη Μηλιά το μονοπάτι ανηφορίζει ακολουθώντας την πορεία του διεθνούς μονοπατιού Ε6 έως το διάσελο «Σαλατούρα» όπου και η νοτιοανατολική είσοδος του Δρυμού. Από εκεί κατευθύνεται νοτιοδυτικά προς το Μαυροβούνι ακολουθώντας τη σήμανση Ρ7, περνά δυτικά από την κορυφή «Τρία σύνορα» και ακολουθεί δυτική πλέον κατεύθυνση διασχίζοντας όλο το Μαυροβούνι έως ότου συναντήσει το μονοπάτι Ρ1 περάσει την κορυφή Φλέγκα (2159 μ.) και καταλήξει στην κορυφή Αυτιά (2081μ). Η διαδρομή έχει μήκος 15 χλμ, περνά από τον πυρήνα του Δρυμού και μέχρι την κορυφή διαρκεί περίπου 5 ώρες. Λίγο πριν την κορυφή Αυτιά ακολουθώντας βορινή κατηφορική κατεύθυνση φτάνουμε στο Αρκουδόρεμα και ακολουθούμε την πιο πάνω διαδρομή.

Βωβούσα - Αυγό

Το μονοπάτι ξεκινά από τη Βωβούσα, ακολουθεί ανηφορική ανατολική πορεία έως τη βρύση Τόσκα από όπου κατευθύνεται νότια έως την κορυφή Αυγό όπου βρίσκεται το εγκαταλειμένο πυροφυλάκιο. Έχει μήκος 6 χλμ και διάρκεια 3,5 ωρών περίπου. Η αφετηρία βρίσκεται στα 1000 μ. και το τέρμα (κορυφή Αυγό) στα 2177 μ. Η διαδρομή δεν είναι σηματοδοτημένη.

Καταφύγιο - Βωβούσα - Δίστρατο - Βασιλίτσα

Η διαδρομή αρχίζει από το καταφύγιο Βωβούσας ακολουθεί για 45 λεπτά τον δρόμο έως το χωριό όπου αρχίζει η σηματοδότηση του μονοπατιού με τετράγωνη κόκκινη πινακίδα σε κίτρινο πλαίσιο. Από εκεί ακολουθεί για 1500 μέτρα τον χωματόδρομο προς Περιβόλι όπου τον εγκαταλείπει και ακολουθεί αριστερά δασικό δρόμο για 2.500 μ. περίπου. Ακολουθώντας την σηματοδότηση Ε6 κατεβαίνεις μέχρι το ρέμα Καταρράκτης. Ο δασόδρομος που συναντάμε μετά το ρέμα περνάει από τη θέση «Παλιομονάστηρο» και καταλήγει σε αδιέξοδο. Πεντακόσια μέτρα πριν το αδιέξοδο στρίβεις αριστερά σε μονοπάτι που σε οδηγεί στο ρέμα «Στάθη», και μετά το ρέμα ακολουθείς το μονοπάτι που σε οδηγεί στο Δίστρατο. Μετά το Δίστρατο ακολουθώντας τη σηματοδότηση φτάνεις Βασιλίτσα σε τρείς ώρες. Η διαδρομή διαρκεί 8 ώρες και πρέπει να ακολουθείς τη σηματοδότηση για να μην μπερδευτείς σε διακλαδωμένους δασόδρομους.

ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Καταφύγιο Βωβούσας - Μόρφα - Κουκουρούντζος - Γυφτόκαμπος (8 ώρες)

Καταφύγιο Βωβούσας - Μόρφα - Λάϊστα (5ώρες)

ΣΜΟΛΙΚΑΣ (2637μ.) - Παλαιοσέλι - Δρακόλιμνη - Κορφή

2009-07-30T05:53:00.000-07:00

Ο γερο-Σμόλικας εκτείνεται στο βόρειο τμήμα του νομού Ιωαννίνων και στο δυτικό του νομόυ Γρεβενών. Με τον Γράμμο στα βόρεια και την Τύμφη στα νότια, αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου της β. Πίνδου.
Στα τέλη του Ιούλη λοιπόν σύντροφοι από αυτοοργανωμένες συλλογικότητες βρεθήκαμε στους πρόποδες του Σμόλικα και από κοινού οργανώσαμε την ανάβαση στα μονοπάτια του βουνού.
Η πορεία ξεκίνησε από το ορειβατικό καταφύγιο του Σμόλικα σε υψόμετρο 1750μ. το οποίο είναι προσβάσιμο από καλοπατημένο δασικό δρόμο που ξεκινά από το Παλαιοσέλι, μήκους 7χλμ.
Το μονοπάτι (Ο3) ελίσσεται μέσα σε δάσος μαύρης πεύκης (pinus nigra) και ρόμπολου (pinus leucodermus) σχεδόν μέχρι τα 2000μ. υψόμετρο. Μετά από 2 - 2,5 ώρες πορείας, με φορτωμένα σακίδια, συναντήσαμε τη Δρακόλιμνη σε υψόμετρο 2150μ., όπου και στήσαμε τον καταυλισμό μας.
Η πηγή που συναντήσαμε στο δρόμο μας είναι περίπου 5 λεπτά μετά το καταφύγιο, αλλά δεν αγχωνόμαστε γιατί το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου επιφανειακά ύδατα κυλάνε στις ρεματιές, γύρω από την Δρακόλιμνη, τον κώνο της κορφής και τις τριγύρω στάνες. Αναφορικά εμείς συναντήσαμε τρεις.
Το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας επέλεξε ολοήμερη ρέκλα, ενώ ένας μικρός ευέλικτος σχηματισμός 4 ατόμων κατηφόρισε προς το χωριό Πάδες για ανεφοδιασμό.
Ξεκινώντας από τη Δρακόλιμνη για Πάδες το μονοπάτι είναι το ίδιο με αυτό του Παλαιοσελίου. Στα 20 λεπτά περίπου συναντάμε διακλάδωση οπού συνεχίζει καλοσηματοδοτημένο μονοπάτι προς το χωριό. Η μόνη δυσκολία της διαδρομής ήταν στην τοποθεσία "Σάρα" οπού το μονοπάτι κόβεται και χάνεται από το σαθρό έδαφος της ρεματιάς. Εμείς πρέπει να κολλήσουμε στην απέναντι πλαγιά, όπου η σηματοδότηση ξαναείναι εμφανής.
Η διάρκεια αυτής της διαδρομής είναι 2 ώρες στη κατάβαση με 1000μ. υψομετρική διαφορά και τρεις ώρες στην ανάβαση. Η μισή διαδρομή της επιστροφής πραγματοποιήθηκε νύχτα και η επιστροφή στη Δρακόλιμνη βρήκε την ομάδα ρέκλας μπροστά στη φωτιά να περιμένει το τσίπουρο...
Λίγο μετά τις 5 το πρωί ένας νέος ευέλικτος σχηματισμός 8 ατόμων αυτή τη φορά, πήρε το μονοπάτι για την ψηλότερη κορφή του Σμόλικα με υψόμετρο 2637μ. Η πορεία τραβερσάρει τον κώνο της κορφής, έχει καλή σήμανση ακόμα και με πολύ χιόνι και σε περίπου 1-1,5 ώρα βρίσκεσαι στο ψηλότερο σημείο της β. Πίνδου να ατενίζεις τις επιβλητικές κορυφές της βορινής όψης της Τύμφης, τον Γράμμο, τη Βασιλίτσα και δεκάδες άλλες κορφές που οι αντάρτικοι σκοποί ακόμα περιφέρονται με τις ριπές του ανέμου.
Από εκεί φεύγει και το μονοπάτι για Σαμαρίνα μέσω Μόσιας, όπου βρίσκονται οι απόκρυμνες πλαγιές του βουνού αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία όπως και η κατάβαση για Κεράσοβο μέσα από δάση οξιάς.
Η επιστροφή στο καταφύγιο από την κορυφή διαρκεί περίπου 2 ώρες συνεχούς κατάβασης.
Στου Σμόλικα τις χρυσοπορφυρές τις ράχες βρεθήκαμε, γνωριστήκαμε, κουβεντιάσαμε, συνδιαμορφώσαμε και νοιώσαμε πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

ΟΛΥΜΠΟΣ 2918μ. Λιτόχωρο-Καταφυγιο Α (φαράγγι Ενιπέα - Πριόνια - καταφύγιο Α)

2009-06-22T03:04:00.000-07:00

18 -19 Ιούνη.

Η διάσχιση του φαραγγιού του Ενιπεά ακολουθώντας το ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε4, πρόκειται για μία ιδιαίτερης φυσικής ομορφιάς διαδρομή σε ενα καλογραμμένο μονοπάτι μήκους 10,5 χιλιομέτρων χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες. Καταλείγει στη θάση Πριόνια (1100μ), όπου βρίσκονται και οι πηγές του ποταμού σε μια τοποθεσία με φιλόξενα ξέφωτα για κατασκήνωση, βάθρες και καταρράκτες.
Για το κομμάτι αυτό της διαδρομής χρειαστήκαμε γύρω στις 4 ώρες ανάβασης χωρίς ιδιαίτερο βάρος με υψομετρική διαφορά στα 700μ.
Στην έξοδο του φαραγγιού στα Πριόνια ξεκινάει το μονοπάτι για το καταφύγιο Α (σπήλιος αγαπητός 2100μ.). Η διαδρομή περνάει μέσα από δάσος οξιάς, μαύρης πεύκης ενώ όσο ανεβαίνουμε υψόμετρο κυριαρχεί το ρόμπολο. Νερό θα χρειαστεί να κουβαλάμε από Πριόνια για να καλύψουμε τα 6χλμ του μονοπατιού, ενω σε περίπτωση κακοκαιρίας διάφορες ρηχές σπηλιές στην πορεία μας θα προσφέρουν καταφύγιο. Θεωρείται ενα από τα πιο πολυσύχναστα μονοπάτια τους καλοκαιρινούς μήνες και διαρκεί γύρω στις 2 ώρες με ελαφρύ εξοπλισμό.
Για την πλούσια, ιδιαίτερη αλλά και απειλούμενη χλωρίδα και πανίδα του Ολύμπου θα αναφερθούμε εκτενώς σε μελλοντική δημοσίευση.

2009-06-22T02:12:00.000-07:00

Πέρα από και διαμετρικά αντίθετος από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας Αναρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.) ο Ελευθεριακός Ορειβατικός Συνδεσμος (σε παράφραση των ελληνικών ορειβατικών συλλόγων - Ε.Ο.Σ.) είναι ένα αυτοοργανωμένο συλλογικό εγχείρημα συντρόφων στα βουνά και στους δρόμους.
Σιχτιριασμένοι με την νοοτροπία των περισσότερων Ε.Ο.Σ. θεωρούμε πως οι απόκρυμνες κορφές, τα ρουμάνια, τα γκρέμια και τα σκοτεινά τα δάση, είναι πεδία και εργαστήρια συντροφικότητας, αλληλεγγύης, αυτογνωσίας και εξερευνησης, έξω από την λογική των ειδικών, των οδηγών και των πρωταθλητών.
Βαρεθήκαμε την εμπορευματοποίηση των βουνών και τον μικροαστισμό που κουβαλούν φορείς και σύλογοι της ομοσπονδίας και θεωρούμε βεβήλωση να κυματίζουν τα γαλανόλευκα λάβαρα της εξουσίας εκεί που ο αστικός πολιτισμός αδυνατεί να εδραιωθεί, εκεί που ο παγωμένος αγέρας της ελευθερίας, βουτάει από τους γκρεμούς στο χάος, εκεί που αντλούμε την δύναμη για τους κοινωνικούς αγώνες που έρχονται...εκεί που αν κοιτάξεις προσεκτικά τον γκρίζο βράχο θα δείς ακόμα τα χνάρια ληστών και παρανανόμων να ακολουθούν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της ελευθερίας.
Οι επιλογές του τόπου, του τρόπου και του χρόνου είναι αποτέλεσμα συνδιαμόρφωσης και τούτο το blog εργαλείο επικοινωνίας αλλά και ενημέρωσης για την καλύτερη προετοιμασία των διαδρομών. Σκοπεύουμε να καταγράφουμε εδώ τις αναβάσεις που θα γίνουν με σκοπό αυτός εδώ ο χώρος να οργανωθεί ως μια βάση πληροφόρησης ορειβατικών - αναριχιτικών διαδρομών της βαλκανικής.
Κι αν χανόμαστε πότε πότε, χαράζουμε τα δικά μας μονοπάτια και γυρνάμε πίσω πιο δυνατοί και πιο δεμένοι με κάλους στα πόδια μα ποτέ στο μυαλό.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ελευθεριακός Ορειβατικός Σύνδεσμος
Ιούνης του μηδέν εννιά