Πέρα από, και διαμετρικά αντίθετος από την Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α), ο Ελευθεριακός Ορειβατικός Σύνδεσμος (σε παράφραση των ελληνικών ορειβατικών συλλόγων - Ε.Ο.Σ.) είναι ένα αυτοοργανωμένο συλλογικό εγχείρημα συντρόφων στα βουνά και στους δρόμους. Σιχτιριασμένοι με την νοοτροπία των περισσότερων Ε.Ο.Σ. θεωρούμε πως οι απόκρημνες κορφές, τα ρουμάνια, τα γκρέμια και τα σκοτεινά τα δάση, είναι πεδία και εργαστήρια συντροφικότητας, αλληλεγγύης, αυτογνωσίας και εξερεύνησης, έξω από την λογική των ειδικών, των οδηγών και των πρωταθλητών.
Βαρεθήκαμε την εμπορευματοποίηση των βουνών και τον μικροαστισμό που κουβαλούν φορείς και σύλλογοι της ομοσπονδίας και θεωρούμε βεβήλωση να κυματίζουν τα γαλανόλευκα λάβαρα της εξουσίας εκεί που ο αστικός πολιτισμός αδυνατεί να εδραιωθεί, εκεί που ο παγωμένος αγέρας της ελευθερίας, βουτάει από τους γκρεμούς στο χάος, εκεί που αντλούμε την δύναμη για τους κοινωνικούς αγώνες που έρχονται...εκεί που αν κοιτάξεις προσεκτικά τον γκρίζο βράχο θα δεις ακόμα τα χνάρια ληστών και παρανόμων να ακολουθούν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της ελευθερίας.
Κι αν χανόμαστε πότε πότε, χαράζουμε τα δικά μας μονοπάτια και γυρνάμε πίσω πιο δυνατοί και πιο δεμένοι με κάλους στα πόδια μα ποτέ στο μυαλό.

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011


ΠΗΛΙΟ. ΑΝΩ ΚΕΡΑΣΙΑ - ΒΕΝΕΤΟ
Στα χνάρια των ανταρτών



Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Η διαδρομή διαρκεί 2:30 ώρες. Υψομετρικά, ξεκινάμε περίπου από τα 540μ, μέγιστο περίπου 680μ, και καταλήγουμε περίπου στα 250μ.
Εκτενής περιγραφή δεν πιστεύουμε ότι χρειάζεται, καθώς είναι αρκετά καλά σημαδεμένη, και με λίγη προσοχή στους χωματόδρομους για σημάδια που μας ξαναβάζουν σε μονοπάτι, καθώς και σε κομβικά σημεία, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος.
Στο τέλος του δρόμου μέσα στη άνω Κερασιά, αμέσως βλέπουμε δυο ταμπέλες όπου η μία γράφει "Μονή Φλαμουρίου" και δείχνει δρόμο που κατηφορίζει, ενώ εμείς ακολουθούμε την άλλη, προς "Βένετο - Αγία Παρασκευή". Κινούμαστε σε εύκολη ανηφοριά, με αρκετά όμορφο δασικό τοπίο και σύντομα βγαίνουμε σε χωματόδρομο. Μετά από λίγα μέτρα συναντάμε μονοπάτι όπου φεύγει αριστερά, το οποίο και ακολουθούμε. Κινούμαστε σε πετρώδες έδαφος, μέσα σε χαμηλή βλάστηση και πουρνάρια.

Κάποια στιγμή συναντάμε και το μονοπάτι που ξεκινάει από το μνημείο του 54ου Συντάγματος ΕΛΑΣ να έρχεται από τα αριστερά μας. Δυτικά έχουμε συνεχώς μια όμορφη θέα προς το θεσσαλικό κάμπο και τη λίμνη Κάρλα. Στην συνέχεια φτάνουμε στην τοποθεσία "Γερακοφωλιά" μια καταπράσινη λαγκαδιά με ψηλές οξιές. Από αυτό το σημείο, κινούμαστε σε συνδυασμό πια, μονοπατιού με καλντεριμιού.

Φτάνοντας στο τέλος της λαγκαδιάς, μπαίνουμε σε μια στενή πετρώδη περιοχή ανάμεσα σε δυο πλαγιές, και στη βλάστηση κυριαρχούν πια οι Δρεις. Κινούμαστε πια μόνο σε φαρδύ καλντερίμι το οποίο είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Φτάνοντας στη συνέχεια στη τοποθεσία "Το χωράφι της Γιάνναινας", συναντάμε και το μονοπάτι που έρχεται από το χωριό Κανάλια. Σύντομα αρχίζουμε να έχουμε θέα στο Αιγαίο και να κατηφορίζουμε για το Βένετο, μέσα σε πυκνή και ψηλή θαμνώδης βλάστηση. Όσο πλησιάζουμε το χωριό, κινούμαστε παράλληλα με ρέμα στο οποίο ρέει πηγή.


ΙΣΤΟΡΙΚΑ


Αυτή τη φορά, ο Ε.Ο.Σ. περπάτησε στο μονοπάτι, από το οποίο τα χρόνια της Αντίστασης εναντίων των Ναζί, γίνονταν ο βασικός ανεφοδιασμός με όπλα και εφόδια στη Θεσσαλία. Τα καραβάνια, αφού φορτώνονταν στη παραλία Κουλούρι του Βένετου, ξεκινούσαν ακολουθώντας αυτό το μονοπάτι για να φτάσουν στην Άνω Κερασιά. Από εκεί ξεκινούσε η διοχέτευση των πολεμοφοδίων στις αντάρτικες μονάδες της Θεσσαλίας.



Το χωριό της Κερασιάς

Το χωριό άρχισε να δημιουργείται γύρω στο 1550-1600. Ουσιαστικά ήταν δύο χωριά. Η Άνω Κερασιά ήταν το κυρίως χωριό, ενώ στην κάτω ξεχειμώνιαζαν.
Τα χρόνια της Αντίστασης είχε εγκατασταθεί στη Άνω Κερασιά η διοίκηση του 54ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Οι λόγοι είναι, ότι το χωριό για εκείνη την εποχή δεν ήταν σε εύκολα προσβάσιμη περιοχή και δεν είχε και σύνδεση με αυτοκινητόδρομο. Επίσης οι κάτοικοι του χωριού αγκάλιασαν την αντίσταση και διέθεσαν σπίτια και υπάρχοντα για τις ανάγκες των ανταρτών. Διάφορα σπίτια είχαν και από κάποια εγκατάσταση. Η Διοίκηση, το αναρρωτήριο, η επιμελητεία, η Συμμαχική αποστολή, το συνεργείο ραπτικής, τα μαγειρεία, είχαν και από μία διαφορετική στέγη. Τα τυπογραφεία βρίσκονταν σε ακόμα πιο δυσπρόσιτη περιοχή, στη Μονή Σουρβιάς. Το συνεργείο των οπλουργών ήταν μοιρασμένο στο Βένετο, όπου ήταν η κύρια δύναμη, σε ένα εξωκλήσι και σε μια σπηλιά. Στο σημείο αυτό να μεταφέρουμε κάποια λόγια του Κερασιώτη οπλουργού Κώστα Αλεξάνδρου:

"... Το συνεργείο το εγκαταστήσαμε λίγο έξω από το χωριό, σε ένα καλύβι, προς την κατεύθυνση του μοναστηριού Φλαμπούρι. Τώρα ο Βόλος ήτανε σιμά, μπορούσαμε να προμηθευτούμε, ότι εργαλεία και υλικά θέλαμε. Οξυγόνο, μέγγενη και φορητό καμίνι τα πήρα από το μαγαζί μου στο Βόλο. Τώρα το συνεργείο μας το πλαισίωναν και άλλοι εξαιρετικοί τεχνίτες και πρώτος ο ανιψιός μου Απόστολος Ταγματάρχης, ο Γιάννης Βουδορόπουλος, σιδηροδρομικός, Ο Δ. Ιωνάς, ωρολογοποιός, ο Σπύρος Κεραμίδας μηχανολόγος και πολλοί άλλοι [...] Εκεί είχαμε πολύ δουλειά. Φέρανε ένα βαρύ πολυβόλο "Χοτσκις" το οποίο είχαν κρύψει οι χωρικοί από την οπισθοχώρηση της Αλβανίας. Αφού το καθάρισα καλά, είδα ότι δεν είχαμε βλήματα δικά του. Μου φέραν τρεις χιλιάδες, ίσως ίσως και παραπάνω σφαίρες γερμανικές. Ήταν του ίδιου διαμετρήματος με το "Χοτσκις" αλλά ήταν μακρύτερες κατά ενάμιση χιλιοστό και δεν περνούσαν από τη θυρίδα του πολυβόλου. Μίκρυνα το βλήμα μπροστά από δέκα σφαίρες, τις έβαλα σε μια ταινία και έκανα δοκιμή. Πράγματι εργάστηκε καλά και έτσι κόντεψα όλες τις σφαίρες. Πλην της επισκευής των όπλων και πολυβόλων, μας φέραν και 350 καμένα όπλα από μία ανατίναξη που έγινε στη Παλιά Μιτζέλα και θέλαν όλα κοντάκια. Φέραμε πλάκες ξερές από καρυδιάς ξύλα, από το χωριό Μούρεσι και ανέλαβε ο άριστος ξυλουργός Γιώργος Μητσόπουλος, φτιάξαμε καινούργια ελατήρια, βάψαμε όσα παλιά είχαν χάσει τη βαφή τους, γίναν εύχρηστα πάλι, και τα πήραν τα τμήματα των ανταρτών...


Το φούντωμα του αντάρτικου στο Πήλιο και το μαζικό ξεσήκωμα του λαού ήταν βασική αιτία που ανάγκασε τους κατακτητές να πραγματοποιήσουν το χτένισμα της περιοχής του Πηλίου. Το Πήλιο είχε ξεχωριστή στρατηγική θέση λόγω και του Αιγαίου .Μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη Πίνδο το αντάρτικο του Πηλίου θα αντιμετωπίσει με τη σειρά του ,τις απεγνωσμένες προσπάθειες των ΝΑΖΙ για να το εξουδετερώσουν. Σκοπός τους ήταν να διαλύσουν την οργάνωση ,να καταστρέψουν τις αποθήκες κι τα ορμητήρια και να εξουδετερώσουν την αντάρτικη δύναμη του 54ου Συντάγματος. Για το σκοπό αυτό συγκεντρώθηκαν στο Βόλο με απόλυτη μυστικότητα ,μια μεραρχία με διοικητή Γερμανό Στρατηγό αποτελούμενη από 5.000 περίπου στρατιώτες, πολλά πυροβόλα και 3 αεροπλάνα. Ο βασικός στόχος των ναζιστικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων ήταν η Άνω και Κάτω Κερασιά. Εκείνη την περίοδο στην Άνω Κερασιά βρισκόταν το δεύτερο τάγμα του 54ου Συντάγματος έχοντας επικεφαλής ως στρατιωτικό τον Γ.Σπυριδάκη και καπετάνιο τον Α.Οικονομίδη. Στις 31 του Μάρτη 1944,αρχίζουν από το πρωί ναζιστικές ανιχνεύσεις προς την Κάτω Κερασιά .Μεγάλη φάλαγγα από 125 αυτοκίνητα ακολουθεί. Στην είσοδο του χωριού αντάρτικες νάρκες τοποθετημένες έγκαιρα από το λόχο μηχανικού ,τινάζουν 3 αυτοκίνητα των Ναζί. Η προσπάθεια για το μάζεμα των υπόλοιπων στοιχίζει τη ζωή σε 20 Ναζί . Όλα δείχνουν πως τα Κοκκινόγια έχουν σειρά. Τα Κοκκινόγια είναι μια τοποθεσία που βρίσκεται υψηλότερα της Άνω Κερασιάς σε υψόμετρο 1.000 περίπου μέτρων. Οι καιρικές συνθήκες ήταν πολύ δυσμενείς ,το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, με εξαιρετικά χαμηλές Θερμοκρασίες. Από τα χαράματα της 2/4/44 οι Ναζί κινούνται για το χτένισμα της περιοχής από 3 κατευθύνσεις. Δύο αεροπλάνα και 8 πυροβόλα βομβαρδίζουν συνεχώς τα Κοκκινόγια. Οι αντάρτες χρησιμοποιούν για παραλλαγή λευκά σεντόνια για να αποκρύπτουν τα πολυβόλα από τις επιθέσεις των αεροπλάνων. Το τμήμα που επιτίθεται ανατολικά από το ύψωμα της Χιονότρυπας καθηλώνεται από το πολυβόλο του Μιχ.Πλατίκα με χειριστές τους Ρώσους Αλεξέι Καρένωφ και Πιότρ Ροκανώφ.Ο εχθρός καταφέρνει να πλησιάσει από τις δυο άλλες κατευθύνσεις τις αντάρτικες θέσεις.

Εδώ ,δεν έχουν τώρα θέση τα βαριά όπλα….. Τώρα δουλεύει το αυτόματο ,η χειροβομβίδα και το μαχαίρι….. Για να βαφτεί το χιόνι κατακόκκινο ,γεμάτο πτώματα, ματωμένες γάζες και βαμπάκια βαμμένα με ιώδιο. Όλη τη μέρα οι ντουφεκιές και οι ριπές των αυτόματων ,οι φονικές εκρήξεις των χειροβομβίδων ,οι φωνές οδύνης των τραυματιών και τα ουρλιαχτά των ΝΑΖΙ από τις θανάσιμες μαχαιριές των ανταρτών ,θα σκορπούν το άγριο θανατικό της σκληρής πάλης που θα αντιβουίζει σε όλες τις γύρω χαράδρες και πλαγιές του παρθένου τοπίου.

Το πολύ όμως αίμα που χύθηκε ,θα διακόψει τη ναζιστική επίθεση για να επιστρέψουν τελικά οι επιδρομείς στις βάσεις τους, λεηλατώντας ,πυρπολώντας και καταστρέφοντας στο γυρισμό τους στις 4/4/1944 τα δύο χωριά της Άνω και Κάτω Κερασιάς …

Η μάχη στα Κοκκινόγια είναι μια από τις σημαντικότερες που δόθηκε από το Αντάρτικο της Θεσσαλίας και χαρακτηρίστηκε δικαίως "θρίαμβος για τα Θεσσαλικά αντάρτικα όπλα" 27 αντάρτες του συντάγματος έπεσαν στη μάχη, ενώ οι ΝΑΖΙ είχαν πάνω από 100 νεκρούς.


Κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Γερμανικού Στρατού από τις 28/03/1944 έως 4/4/1944 και τα δύο χωριά (Άνω και Κάτω) έγιναν παρανάλωμα του πυρός, με πολλά ανθρώπινα θύματα. Το ολοκαύτωμα και η δίωξη από τους ΝΑΖΙ υπήρξαν εξοντωτικές για τους κατοίκους ,ώστε από τότε οι υλικές ζημιές να είναι εμφανείς μέχρι σήμερα . Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις παρακάτω καταστροφές.

Κάτω Κερασιά:

  • 125 διώροφες λιθόκτιστες και πλακοσκέπαστες οικίες μαζί με έπιπλα, οικοσκευές, κτηνοτροφικά και γεωργικά εργαλεία.
  • Ο Ιερός ναός του Αγίου Νικολάου καθώς και ένα εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη (λιθόκτιστοι και πλακοσκέπαστοι).
  • Το Δημοτικό Σχολείο.
  • Το διώροφο Κοινοτικό Κατάστημα.
  • Η πλατεία του χωριού ανασκαμμένη από τα τανκς.
  • Μεγάλες ζημιές στην πέτρινη τοξωτή γέφυρα.

Άνω Κερασιά:

  • 120 διώροφες λιθόκτιστες και πλακοσκέπαστες οικίες μαζί με έπιπλα και κλπ.
  • Ο Ιερός ναός των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων και τρία ξωκλήσια.
  • Το Δημοτικό Σχολείο.
  • Το Κοινοτικό Κατάστημα και η πλατεία του χωριού, ζημιές στη τοξωτή γέφυρα.
  • 400 οικόσιτα ζώα, αιγοπρόβατα και βοοειδή,900 αιγοπρόβατα